Verslag van de dag.

't Is laat. De boer is moe, maar tevreden!
De woorden zijn op, er resten nog beelden:

Peultjes planten

Kool planten

Alles bedekken met anti-vries-doek

Potjes vullen om pompoenen voor te zaaien

Christo.

Wat dacht je: Christo pakt Stoppel in?

Nee, dat lijkt alleen maar zo, omdat we het toegekomen plantgoed in de watten leggen.

's Avonds een verhaaltje en een nachtzoen, en dan goed onderstoppen, opdat de nachtvorst geen schade aanricht.

Eigenlijk ziet het er zo uit:

En binnenkort gaat het de grond in!

Groeten.

Lang niets meer van ons gehoord?

Dat is een goed teken! 

Dit wijst erop dat we volop buiten zitten, op het land en op het erf. Er staat ons heel wat te doen. Buiten het feit dat we bezig zijn met ploegen en dat volgende week de eerste plantjes de grond in gaan, dat er een padje naast de winkel is aangelegd, hebben we de voorbije week een heuse onderneming achter de rug.

Even geleden waren we op zoek naar een werfkeet. Eentje voor op het veld. We wilden een plaats waar ons werkmateriaal kon gestockeerd worden en iets waar we zouden kunnen schuilen bij hevige regenval. Het moest verplaatsbaar zijn, dus wieltje waren een must.

Na enige tijd zoeken troffen we er één aan op het internet, juist het zelfde als zusje haar woonwagen. We waren meteen verkocht en voor de prijs konden we al helemaal niet sukkelen. Het enige heikel punt was dat het niet bij de deur was. We moesten ervoor naar Werchter trekken. U vraagt zich waarschijnlijk af  'hoe vervoer je nu in godsnaam zo'n ding? 

Nu ja, ik kan met enige trots zeggen dat we al een beetje ervaring hebben met buitengewoon transport. Het menigmaal verhuizen van zus haar wagentje, de grote verhuis van de serre, het kennen van een bijzondere man met kennis van zaken, maken dat wij geen vrees hebben voor zo'n projecten.

Nu hij hier te lande staat kunnen wij dan ook zeggen dat het weer een geslaagde operatie was.

Met dank aan Daan Decroos (bijzondere man met kennis van zaken)

Tot de volgende!

Groeten

Katrien

In Actie

Eieren naar de Clarissen dragen.

't Is gebeurd! De eerste Stoppel-vóórzaai heeft plaatsgevonden. Vorige week. Peulen, doperwten, en capucijners.

Het geplant is voor eind maart gepland. Binnen twee weken komt het eerste plantgoed van De Koster al aan. Dat lijkt plots bangelijk dichtbij... 't Zal er om spannen, want de grond moet nog klaargelegd worden, en als het de komende dagen nog veel gaat regenen kan dat niet gebeuren. Zelfs niet met de paarden (die op 't land toch altijd ietsje meer mogen). We zullen ‘t moeten nemen gelijk het komt. Dat is de boerenkunst. Zo goed mogelijk inspelen op gegeven omstandigheden, want het weer heeft altijd gelijk.

We zijn vorige week ook voer voor de koeien gaan halen op Den Blinker. Onze eigen luzernekuil is gaan composteren in plaats van verzuren zoals het hoort. Bijgevolg was onze wintervoorraad er sneller door dan voorzien...

Gelukkig kan je op zo’n moment aankloppen bij collega-boeren. Transport was geen probleem, (papa's remorque is wel meer gewoon). Die lompe pakken ter plekke krijgen was een ander paar mouwen. Bij het afladen hebben we pyramidenbouwtechniek toegepast, maar je voelt toch dat die kennis niet zo paraat meer aanwezig is... En die rotbeesten ons maar uitloeien. Moeilijk gaat ook. Ze krijgen nu deels luzerne en deels gras van de tweede snee. Goede combinatie zo blijkt: ze eten het graag, en geven navenant melk.

Intussen draait ons promo-team op volle toeren. Zus en Dieter hebben een prachtige poster en flyers gemaakt voor onze voorstelling in de Steinerschool. Ook het ontwerp voor de folders was om duimen en vingers van af te likken. Maar het eindresultaat was een ontgoocheling. Bij de druk op recyclagepapier waren de kleuren veel te donker uitgevallen. Nu leeft er onder ons een dilemma. Herdrukken? Het gaat om 1000 exemplaren... Wat zal onze voetafdruk daarvan zeggen? Anderzijds is het belangrijk dat je zelf 100% achter je uithangbord kan staan...

Zaterdag namiddag ging het op Akelei (prachtig tuinbouwbedrijf in Schriek) over mechanisatie. Zeer boeiend, ook omdat ik er ook startende klasgenoten terugzag. Deze bijeenkomsten zijn echt heel waardevol! Je zit met dezelfde vragen, vreugdes en vedrieten, die vlijtig uitgewisseld kunnen worden.

Tot het volgende bericht!

Fien.

Krokusvakantie.

Het is vast voorbarig, doch o zo verleidelijk, om al van lente te spreken. Als er krokussen de grond uit kruipen, sneeuwklokjes klingelen, en vogels de dagen terug muzikaal aanfluiten, dan jeuken je handen om op het land aan de slag te gaan. Maar het is te vroeg. De grond is nog koud en nat aan 't ontwaken uit haar winterslaap. Als je ze dan niet rustig laat wakker worden, kunnen de gevolgen van haar ochtendhumeur je een heel jaar last bezorgen.

Toen het nog vroor hebben we de verteerde mest in hopen op het land klaargelegd met papa's tracteurke, en de remorque. De grond was goed hard, waardoor we geen sporen reden. Het veld is in 4 vakken verdeeld: vrucht-, kool-, blad-, en knolvak. Deze zijn in verhouding tot hun behoefte gevoed (kolen meest mest, knollen ook nogal wat, blad minder, en vrucht minst). Net voor de dooi hebben we de hopen met de hand opengegooid. Dat ging goed, maar het bleek te nat om in te werken (wat verplicht is binnen 24u...). Gisteren hebben we er ons toch met paarden en triltand aan gewaagd. Geen ideale omstandigheden, maar wel een verdienstelijk resultaat. Nu moet het echt een week of twee drie drogen, en dan ondiep ploegen. 't Zal zijn zoals de boeren hier vroeger zeiden: “half maart buiten komen, en buiten blijven”.

Afgelopen dinsdag heb ik de koeien een voormiddag uit hun stal gezet om te mesten. De zon scheen, maar dat kon hen niet bekoren. Er werd luidkeels geprotesteerd. Michiel mocht in z'n hok blijven, maar brulde joviaal mee. Bruno bonden we buiten aan een boom, heerlijk in het groene gras, maar ook door hem werd onze goed bedoelde actie op boe-geroep onthaald. Het is me wat, die beestenbende... Binnen de kortste keren raak je er aan verknocht.

De potstal is van pas gekomen deze winter, gezien hij goed vol mest was voorzag hij de nodige warmte.

Ik denk eraan volgende week de peultjes, capucijners, en doperwten voor te zaaien, een kleine toegeving aan de eerste lentekriebels.

Groeten!

Fien.

Wintertijd...

Er is de voorbije weken weer heel wat gebeurd en je ziet het, tijd om er iets over te schrijven schiet er bij in. Gelukkig dat er zo nog iets bestaat als een zondag. Vandaag doen we eens alles waar we anders door de week geen tijd voor hebben. Samen met het hele gezin het ijs op om daarna dicht tegen de kachel even na te gaan wat er de voorbije weken weer allemaal gebeurd is.

We zijn bezig met infrastructuur werken en het is geen eenvoudige zaak om van een gewoon woonhuis een boerderij te maken. Je hebt plaats nodig, gezond verstand, maar vooral veel kennis, werkende handen en moed, om in dit weer aan de slag te gaan. Gelukkig hebben we van alles wat in huis. Een vader die weet hoe de dingen aan te pakken, een sterke zus die haar handen uit de mouwen kan steken, een moeder die ons op de been houdt met warme soep, heerlijke maaltijden en veel liefde, en ik? Ik vervoeg het team met veel plezier en enthousiasme. Er zijn ondertussen uitbreidingen gebeurd aan het poortgebouw, een haag heeft (jammer genoeg) moeten plaatsmaken voor parkeergelegenheid en de mestplaat heeft ook zijn hoekje in de tuin gekregen. 

  

Bomen en hagen zijn gesnoeid en voor dat het begon te vriezen hebben we 55 laagstam appel- en peren boompjes geplant op het veld. We hebben een takkenril gemaakt van eigen snoeisel.

Toen het vriesweer aanhield hebben we de mest uitgereden en zoals het wetboek voorschrijft, op de kopakker klaargelegd in afwachting van dooi. De komende week voorzien we deze verder uit te rijden. Om dan eindelijk te kunnen beginnen, heel voorzichtig maar vol goede moed en heel veel zin aan ons eerste teeltseizoen. De zaden zijn ondertussen al even toegekomen en wachten om eindelijk de grond in te gaan, wij zijn er om hun daarbij een handje te helpen.

Wat zal het een prachtig zicht zijn om al dat heerlijk groen op ons land te zien.

Bij dit vooruitzicht zijn we dus ook volop bezig om ons project de wereld in te sturen. Blog verder updaten, teksten en lay-out voor folders, voorbereiding voordrachten, flyers en affische's voor bekendmaking hiervan. Contacten leggen en mensen ontvangen, vooral veel praten.

Naast dit alles lopen uiteraard de gewone dingen door. De zorg voor de koeien en hun kalfjes. Het melken en de melk verwerken. Het stro halen en een plaatsje geven. Maken dat de dieren voldoende eten hebben en zich goed voelen.

Ja ja, het is een hele brok en ik ben waarschijnlijk nog heel wat vergeten.

Maar waarom doet een mens wat hij doet? Omdat hij er in gelooft en dat is voor ons niet anders!

Katrien