En toen was ilja er.

't Wordt winter, tijd om weer naar buiten te komen.

Karolien de veldheld.

Afgelopen week is de luzerne ondergeploegd met Karolien. Ze deed dat ontzettend goed. Ik ben dan ook fier op haar.

We hebben echt mooi werk geleverd. De voor was "pielboetrechte" zoals ze dat hier zouden zeggen. Ze luisterde als nooit tevoren, trok gestaag en draaide heel voorzichtig aan de kopakkers. Ook de grond was ideaal en scheurde gewillig open. Doordat er luzerne op stond was het niet te nat. Het gewas was redelijk lang maar stropte gelukkig niet. En het weer was zalig! Geen zuchtje wind. Het is ons blijkbaar gegund: alles zat mee.

Tammie en Evie.

Evie is praktisch van geest en gaat onverstoorbaar haar gang alsof het nooit anders geweest is. Ze kwam gisterenavond de stal binnen, begon flink te eten, vlijde zich daarna voldaan neer op een dik pak stro midden in de stal om aldaar rustig te herkauwen.

Tammie daarentegen was weer helemaal van haar melk, ocharm. Dat ze dit nu nog moest meemaken. Eerst haar wederhelft (en onderdaan) Paulette verliezen, en dan komt daar zomaar een dikke bruine, zonder veel commentaar, de baas spelen. Haar uier stond gespannen van de stress. Ze at, alsof haar leven er van af hing, van het hooi waar anders met lange tanden aan sabbelde, en ze liep onrustig heen en weer voor het voederhek. Tot overmaat van ramp pikte die gestrande potvis ook nog eens haar stro-bed in?!
Ik denk niet dat ze een oog heeft dicht gedaan vannacht.

Deze morgen stonden ze beide klaar aan het voederhek. Elk in een andere uiterste hoek weliswaar. Maar het gaat steeds beter. Na het melken stonden ze al zusterlijk naast elkaar te eten. En tegen de middag hielden ze samen siësta. Evie nog steeds lekker veel plaats in nemend, en Tammie voorzichtig achteruit geparkeerd in een hoekje.
Naar mijn gevoel heeft Tammie er deugd van terug een maatje te hebben. Ook al is het een maatje meer... Ze loeit minder (iets wat ze de laatste tijd wel erg veel deed), ze eet beter, en ze gaat af en toe liggen. Ondanks de onrustige start heb ik het gevoel dat het haar terug rust zal brengen. Laat ons hopen!

Fien.

Evie.

Wat een prachtige dag vandaag. De dag die ons Evie bracht. Een echte, rode, West-Vlaamse koe uit de kudde van de familie Bulckaert.
We zijn ontzettend blij met haar. De stal is weer gevuld. Al is het een heel ander zicht dan voorheen. Zozeer als Tammie en Paulette op elkaar leken, zozeer verschillen Tammie en Evie.
Als dag en nacht. Tammie groot, licht, fijn van beenderwerk, echt melktypisch. Evie ook groot, maar donker, grover van beenderwerk, en gedrongener. Eerder neigend naar dubbel-doel. Van bouw en karakter een rasechte West-Vlaamse. Rustig, eerder op zichzelf, maar zeer charismatisch. Tammie zal van ver eens roepen, maar maakt zich gauw uit de voeten als Evie nadert.
Ik vind haar echt een mooie koe, en de Bulckaerts zijn zo lieve mensen! Wat een geluk dat we bij hen terechtgekomen zijn.
Eind november gaat ze kalven. Jaja, er roert vanalles in de stal. We houden jullie op de hoogte!

Karolien om te zien.

Lang verwacht. Nooit gedacht. Toch gebracht. Zware vracht. Zachte vacht. Hier is dan eindelijk een plaatje van ons trekpaard, Karolien. Zij is het tracteurke dat de grond bemesten en bewerken zal.  Een stielvrouw met heel wat ervaring en karakter. Dat laatste durft zich wel eens tegen mij keren. Als ge niet niet recht in uw schoenen staat, zal zij u eens al de hoeken van het veld laten zien. Maar dat geeft niet, ik zie immers al de hoeken van het veld even graag. Er mag gerust wat pit in zitten. Ik moet maar leren in m'n schoenen staan.

STEKtijd, wat een tijd...

Weeral een hele poos geleden, ik weet het, maar geloof me, we kunnen er gewoon niets aan doen. Onze dagen gaan veel te vlug, er dient zoveel te gebeuren en die handen en voeten zijn enkel in staat tot wat ze de voorbije tijd gedaan hebben.

Gelukkig is er even een moment om terug te blikken, ik heb zo even dat moment gestolen, de nood was hoog om er even tussen uit te knijpen en op mijn net verworven groene eiland heb ik dat dan ook gedaan.

Graag kijk ik even teug naar de voorbije maanden, naar onze hoogtepunten, de rest laten we maar zo. Ja, ondertussen 8 maand geleden kreeg Stek zijn plaatsje in deze wereld, niet enkel op papier maar ook in de praktijk. Keihard is er gezwoegd geweest, en niet enkel door mij, om van deze plaats iets buiten-gewoons te maken. We zijn er nog niet en toch, als ik zo even zie vanwaar we komen moet ik zeggen dolgelukkig te zijn. De voorbije weken heeft de Bouworde nog een duwtje bijgegeven, ondanks het 'snik-kapot'-gevoel ben ik zeer in m'n sas over het resultaat. De hoeve wordt stilletjes aan ingepalmd door hennetjes en haantjes, poesjes en kalfjes maar ook mijn twee kindertjes, man en ikzelf hebben ons nest gevonden. Voortaan wordt dit onze uitvalbasis en dé plaats waar we anderen een plaats willen geven. Wat me ook opviel is dat de voorbije tijd Stek nooit op zoek is gegaan om een werking op poten te zetten, toch kwam van alles op ons pad, al waren het vooral scholen die een dagje wilden meedraaien. Geen één onder hen was gelijk. Wat voor hun misschien een fijne dag uit was, was voor ons een hele ervaring om te zoeken welke weg wij wilden inslaan en ook hoe we dit verder zouden uitbouwen. Ook hebben we véél gefeest, van lentefeest naar open deur, van verjaardag tot verjaardag, camping Stek was bijna altijd van de partij. Ik heb genoten en ik denk, meerdere met mij. Iets wat we zeker meenemen in onze toekomstplannen en vooral nu dat we aan de lijve ontdekt hebben dat onze geweldig grote poel heerlijke afkoeling en vertier biedt bij warme dagen, ja zo is de camping helemaal compleet.

Ik heb mensen ontmoet, heel wat mensen, maar helaas namen onthouden is niet mijn sterkste kant en er is veel me ontgaan door die 'akelige' focus op verbouwen. Hetgeen wel is blijven plakken zijn de bemoedigende woorden, het enthousiasme, het geloof en de vele goede tips om er iets van te maken. Ik ben dus meer dan ooit ervan overtuigd op de goede weg te zijn, ook al twijfel ik er niet aan dat ook deze weg met vallen en opstaan zal zijn.

Katrien