Krokusvakantie.

Het is vast voorbarig, doch o zo verleidelijk, om al van lente te spreken. Als er krokussen de grond uit kruipen, sneeuwklokjes klingelen, en vogels de dagen terug muzikaal aanfluiten, dan jeuken je handen om op het land aan de slag te gaan. Maar het is te vroeg. De grond is nog koud en nat aan 't ontwaken uit haar winterslaap. Als je ze dan niet rustig laat wakker worden, kunnen de gevolgen van haar ochtendhumeur je een heel jaar last bezorgen.

Toen het nog vroor hebben we de verteerde mest in hopen op het land klaargelegd met papa's tracteurke, en de remorque. De grond was goed hard, waardoor we geen sporen reden. Het veld is in 4 vakken verdeeld: vrucht-, kool-, blad-, en knolvak. Deze zijn in verhouding tot hun behoefte gevoed (kolen meest mest, knollen ook nogal wat, blad minder, en vrucht minst). Net voor de dooi hebben we de hopen met de hand opengegooid. Dat ging goed, maar het bleek te nat om in te werken (wat verplicht is binnen 24u...). Gisteren hebben we er ons toch met paarden en triltand aan gewaagd. Geen ideale omstandigheden, maar wel een verdienstelijk resultaat. Nu moet het echt een week of twee drie drogen, en dan ondiep ploegen. 't Zal zijn zoals de boeren hier vroeger zeiden: “half maart buiten komen, en buiten blijven”.

Afgelopen dinsdag heb ik de koeien een voormiddag uit hun stal gezet om te mesten. De zon scheen, maar dat kon hen niet bekoren. Er werd luidkeels geprotesteerd. Michiel mocht in z'n hok blijven, maar brulde joviaal mee. Bruno bonden we buiten aan een boom, heerlijk in het groene gras, maar ook door hem werd onze goed bedoelde actie op boe-geroep onthaald. Het is me wat, die beestenbende... Binnen de kortste keren raak je er aan verknocht.

De potstal is van pas gekomen deze winter, gezien hij goed vol mest was voorzag hij de nodige warmte.

Ik denk eraan volgende week de peultjes, capucijners, en doperwten voor te zaaien, een kleine toegeving aan de eerste lentekriebels.

Groeten!

Fien.

Wintertijd...

Er is de voorbije weken weer heel wat gebeurd en je ziet het, tijd om er iets over te schrijven schiet er bij in. Gelukkig dat er zo nog iets bestaat als een zondag. Vandaag doen we eens alles waar we anders door de week geen tijd voor hebben. Samen met het hele gezin het ijs op om daarna dicht tegen de kachel even na te gaan wat er de voorbije weken weer allemaal gebeurd is.

We zijn bezig met infrastructuur werken en het is geen eenvoudige zaak om van een gewoon woonhuis een boerderij te maken. Je hebt plaats nodig, gezond verstand, maar vooral veel kennis, werkende handen en moed, om in dit weer aan de slag te gaan. Gelukkig hebben we van alles wat in huis. Een vader die weet hoe de dingen aan te pakken, een sterke zus die haar handen uit de mouwen kan steken, een moeder die ons op de been houdt met warme soep, heerlijke maaltijden en veel liefde, en ik? Ik vervoeg het team met veel plezier en enthousiasme. Er zijn ondertussen uitbreidingen gebeurd aan het poortgebouw, een haag heeft (jammer genoeg) moeten plaatsmaken voor parkeergelegenheid en de mestplaat heeft ook zijn hoekje in de tuin gekregen. 

  

Bomen en hagen zijn gesnoeid en voor dat het begon te vriezen hebben we 55 laagstam appel- en peren boompjes geplant op het veld. We hebben een takkenril gemaakt van eigen snoeisel.

Toen het vriesweer aanhield hebben we de mest uitgereden en zoals het wetboek voorschrijft, op de kopakker klaargelegd in afwachting van dooi. De komende week voorzien we deze verder uit te rijden. Om dan eindelijk te kunnen beginnen, heel voorzichtig maar vol goede moed en heel veel zin aan ons eerste teeltseizoen. De zaden zijn ondertussen al even toegekomen en wachten om eindelijk de grond in te gaan, wij zijn er om hun daarbij een handje te helpen.

Wat zal het een prachtig zicht zijn om al dat heerlijk groen op ons land te zien.

Bij dit vooruitzicht zijn we dus ook volop bezig om ons project de wereld in te sturen. Blog verder updaten, teksten en lay-out voor folders, voorbereiding voordrachten, flyers en affische's voor bekendmaking hiervan. Contacten leggen en mensen ontvangen, vooral veel praten.

Naast dit alles lopen uiteraard de gewone dingen door. De zorg voor de koeien en hun kalfjes. Het melken en de melk verwerken. Het stro halen en een plaatsje geven. Maken dat de dieren voldoende eten hebben en zich goed voelen.

Ja ja, het is een hele brok en ik ben waarschijnlijk nog heel wat vergeten.

Maar waarom doet een mens wat hij doet? Omdat hij er in gelooft en dat is voor ons niet anders!

Katrien

Kort verslag van een vlotte bevalling.

Vrijdag 27 januari 2012. De dag die begon om 2u 's nachts omdat vast stond dat Paulette zou kalven. Dé beentjes waren immers weg. Een schitterende nacht die wemelde van sterren. In de stal lag men vredig te herkauwen, dat was af te leiden uit het rustige gesnuif. Het licht durfde ik niet ontsteken. Bang om te storen.

6u 's morgens. Nog steeds geen kalf. Dé beentjes waren nochtans weg. Het zou vandaag gebeuren. Tammie molk ongemakkelijk. Paulette was ongemakkelijk.

8u. Naar de notaris. Compromis tekenen voor Anna's huis. De zon straalde van ons geluk. Daarna het huis zelf nog 'ns gaan opsnuiven. Telefoon van zus: Paulette's arbeid was ingezet. Goed dat zij erbij was, wie anders kon zo'n situatie beter inschatten dan een moeder van twee kinderen.

Ik op mama's fiets naar huis. Clara zat op wacht bij de stal. De pootjes waren al zichtbaar. Dirk gebeld (wie anders). Hij zei me te kijken welke kant van 't kalf eraan kwam, en hem daarover te berichten. Het tongetje stak uit. We hadden de kop dus. In dat geval was er nog tijd. Dirk zou komen. Maar Paulette was sneller. Zij wist trouwens best hoe het moest. Op drie kwartier was de zaak geklonken. Weer een stiertje... Die moeten er ook zijn... Hij lijkt op Bambi, (kastanjebruine vacht en grote donkere ogen), maar hij heet Bruno (naar de notaris, dat was Anna's lumineuze idee). Een uit de kluiten gewassen kalf, (mocht ook wel, na drie weken over tijd te zijn), dat onverstoorbaar zijn gang gaat, een maatje voor Michiel. Dirk kwam en zag dat het goed was. Zus had een schitterend feest uit haar oneindig creatieve mauw geschud. Zo overvloedig dat het feestgevoel zich over de hele dag en alle fijne mensen die kwamen uitstrekte. Maria kwam, en was gelukkig met de geboorte. Broer Thijs kwam, na een geslaagd examen, en ook wij waren gelukkig. Martine kwam met een bloemenkrans onze jongste telg lauweren. De kroon op een prachtige dag!

Mijn vriend en ik.

In dit mooie winter weer maken mijn vriend en ik dagelijks ons uitstapje. Eerst een warme sjaal om en dan een toerke in den hof. Terwijl ik vervolgens de arbeid verder zet mag hij kijken, aan de boom, naar het werkvolk. Vandaag was er een specialeke bij...Op verkenning in het nieuwe hok. Ja ja, ons Michieltje wordt groot en moet plaats ruimen voor zijn zus of broer in spé. Paulette is hoogzwanger, het is voor elk moment...We zijn allen weer in blije verwachting!

Vrede en alle goeds.

Het weer is tochtig, de koeien zijn winderig. Buiten is het nat, binnen staan ze droog. Het voelt eindeloos herfstig, terwijl het putje winter is...
2012 Start stiekem, zonder echt nieuwjaarsgevoel, wat mij betreft. Ik ben nog steeds in verwachting van wat komen zal: ons eerste teeltjaar, dat aanvangt met het knoppen van de bomen, met het klaarleggen van de grond, met zaaien en planten.
Stoppel start, al zijn we reeds lang bezig. Met mensen ontmoeten, en mensen verbinden in een gezamenlijk ideaal. De grote uitdaging: 'crisis' ombuigen tot kracht die kan aangewend worden om te bouwen aan de toekomst.

Laat dat nieuwe jaar maar komen!

We wensen u niet alleen 't beste, maar maken er ook werk van.

Fien, Katrien, Gerda en Johan.

Panir à la Kumar.

Toen Kumar, een Indische jongen bij ons op bezoek kwam, voelde hij zich onmiddelijk thuis. De schuur, de koeien, de geur van verse melk en nog veel meer, deden hem denken aan zijn thuis. Dit was het echte leven, en dat miste hij zo in Vlaanderen. Hij vertelde over hun tradities, de verbondenheid en respect voor de natuur en familieverhoudingen. Kumar stamde nog uit een gemeenschap waar echte waarden belangrijk zijn. Dat voelde je ook aan zijn goedmoedigheid, zijn vertrouwen in zijn mensvriendelijkheid, enz. Toen hij vertrok uit India drukte zijn moeder hem op het hart: “wat er ook gebeurt met je, wees vriendelijk en heb mededogen voor je medemens”. Dit is Kumar's absolute sterkte. Een zegen voor de achterdochtige Westerling. Ook een zegen voor ons, want het zijn die waarden die in ons project prioritair zijn: mensen verbinden, de kracht van met positieve dingen bezig te zijn, dat echte keuzes inspirerend werken....

Toen ik met de melk bezig was vertelde hij over zijn moeder die een koe gekregen had van zijn vader, waardoor ze zoveel meer mogelijkheden kreeg om heerlijke dingen te maken van de melk . Ze was daar heel dankbaar voor. Het zorgen voor zo een goedmoedig dier maakte haar gelukkig.

Ik vroeg hem wat zij in India van de melk maakten. Blij, en als een volleerde kok begon hij te koken. Hij bracht 2 liter melk al roerend aan de kook, en genoot van de geur, dat was nog echte geur van thuis. Hij had het in zijn studiootje proberen maken met dozen melk, maar dat lukte niet... Toen de melk kookte deed hij een goede geut azijn erin, roerde het langzaam, tot de melk schiftte, en goot dit alles door een zeefdoek. Hij draaide de doek dicht en legde dat tussen 2 plankjes, met een gewicht erop om uit te lekken. Het resultaat was een echt “panir”-kaasje zoals men dat ginds noemt.

Ondertussen had ik spinazie in de tuin gehaald. Hij mixte die, deed daar tomatenpuree, koriander, veel look, en een restje gekookte aardappelen onder, en daarna deed hij die panirblokjes (kruidig gebakken) erbij. Dit werd opgediend met basmati-rijst met worteltjes en erwtjes in. Heerlijk!

Sindsdien is dit mijn favoriete kaasbereiding: eenvoudig, en zo vriendelijk om altijd te lukken. Terwijl mijn gouda kaasbereiding volgens de boeken uren duurt, precies van duur en temperatuur moet bejegend worden, dreigt met de hygiëne-eisen, mislukking, de gepaste outfit voor de kaas te pekelen, drogen, draaien, draaien, en draaien,... En als daar op 't einde van de rit niet altijd precies dezelfde kaas uitkomt, krijg je 't niet verkocht... Kortom: frustratie ten top! Tot dat ik het volgende bedacht: met liefde gemolken, in grote vriendschap voor ons koeien, melk met verwondering en dankbaarheid onthaalt, met veel respect aan de slag, het werk geregeld onderbroken door bezoekers of een telefoon... Niet strikt volgens het boekje maar toch een mooi resultaat en vooral heerlijk echt. Dit is niet betaalbaar, dus schenk ik het aan mensen die beseffen hoe waardevol die kaas en ons project is.

Moeke.

De Boter Historie

Vreemd,...wat was er toch gebeurd dat onze boter niet meer lukte?

Om te beginnen bij 't begin...

We hebben, zoals u reeds weet, twee fantastische koeien gekregen. Twee koeien met elk een kalfje in de buik. Tammie, heeft ondertussen 'Michieltje' gebaard, ons eerst geborene op de boerderij. Paulette, moet kalven in januari. Zij gaf dus nog volop melk toen ze bij ons toekwam. Dit is ondertussen ook al heel wat verminderd omdat ze aan het 'droogvallen' is (nog ongeveer 2 liter per dag). Maar nu is Tammi daar alweer met maar liefst 10 liter melk per dag, ook al drink Michieltje 's morgens én 's nachts nog heel de tijd bij de moeder. Wat een productie! Heerlijk...

Nu ja, het stelt ons voor heel wat uitdagingen. Wat doen we met al die melk?

Buren vinden het fijn, verse melk te komen halen. Maar daarmee is natuurlijk onze melkberg nog niet volledig weggewerkt. Wat kan je allemaal maken van melk?

Chocolademelk, pudding, pannenkoeken, havermoutpap en aanverwanten, ja dat waren de makkies. Maar je kan natuurlijk ook boter, karnemelk, yoghurt, plattekaas en échte harde kazen maken. Allemaal uiterst lekker en zeer gewild, maar ook al heel wat meer studiewerk en kunde verreist.

We gingen na de yoghurt, die simpel te maken was, over naar boter. Het leek ons een haalbare kaart. Een boterkarn bleek aangewezen na een aantal verwoede pogingen met glazen flessen en kloppertjes erin. Onze buurman, michel, had wel nog 'iets' op de zolder staan waar hij in den tijd met zijn vrouw nog boter had ingemaakt. En hola, nog wel iets dat hij zelf gemaakt had! Het zag er niet zo spectaculair uit maar het werkte wel! Ale, toen toch nog, in die warme nazomer dagen...Helaas sindsdien, ook al draait vake twee uur aan de hendel, wil de melk géén boter meer worden. Geprobeerd en nog eens her geprobeerd...Er zat niets anders op dan onze hulplijn in te roepen.

Boerderij 'De Zwaluw' in Lovendegem, de gulle schenkers van onze koeien, wordt gerund door geweldige mensen. Je hebt vader Dirk en moeder Ria. Zoon Nils is één van de zonen die nu de boerderij overneemt. Maar ook de grootmoeder, (moeder van Dirk ) heeft een belangrijk aandeel in het familiebedrijf.

Met hun jarenlange ervaring en kennis waren dit dan ook diegene bij uitstek om ons probleem mee te helpen opsporen én oplossen. Gelukkig waren ze daartoe bereid en dan nog met een glimlach.

En nu begint pas het verhaal...

Voorbije week dinsdag, 15 november, besloten Moeke en ik eens een kijkje te gaan nemen bij Ria. Zij heeft een heuse kaasmakerij met alle professionele benodigdheden. Zover staan wij nog niet. Maar er zijn genoeg andere manieren waarop wij dat even goed zouden kunnen, verzekerd ze ons. We overlopen met haar het hele proces hoe dat wij onze boter maken.

Ze heeft algauw een aantal mogelijke pijnpunten die er zouden kunnen toe geleid hebben dat onze boter geen boter wilde worden. Omgevingstemperatuur – toen heerlijke najaarszomerse wamte – en nu heel wat frisser. En de zuurtegraad van de melk vooraleer het in de karn gaat. Het zou kunnen...Vervolgens mochten we haar proces van het begin tot het eigenlijke klompje goud in een boterpapiertje bijwonen.

 

De melk staat hier klaar, reeds genoeg aangezuurd om in de

boterkarn te doen.

Terwijl de boterkarn zijn werk doet, dekt Ria de plattekaas goed warmpjes in en kunnen de emmers reeds uitgespoeld worden.

De melk is na ongeveer 20 minuten in de boterkarn veranderd in klontertjes die de grote van een rijstkorrel hebben. Tijd om de karnemelk af te laten en vervolgens meerdere malen te spoelen met koud water.

En daar is hij dan...dé klomp boter, klaar om afgewogen te worden, in vorm te brengen en in te pakken!

Het was voor ons een ontzettend fijne en leerrijke dag en ik kan u reeds verklappen...

Met de tips van Ria in acht genomen. Onze boter is GELUKT ! En bij deze hebben we dan ook weer onze gegeerde karnemelk.

Verslaggever van de dag,

Katrien.